Vrbica – Lazareva subota ili Subota Svetog pravednog Lazara uoči Cveti, posvećena je vaskrsenju Lazara iz Vitanije, koga je Isus Hristos posle četvorodnevnog prebivanja u grobu vaskrsao iz mrtvih. Posle vaskrsenja, Lazar je bio Episkop na Kipru. Praznik Vrbica, ustanovljen u Jerusalimu krajem IV veka, veoma je poštovan u srpskom narodu i mnogi ga slave kao krsnu slavu

Hrišćanski praznik Lazareva subota praznuje se kao poseban, vrlo živopisan običaj poznat pod imenom Vrbica. Na današnji dan bere se olistalo pruće od vrbe preko koga se prenosila snaga zelenila na decu i odrasle. U ovom običaju sačuvani su ostaci verovanja u kojima vrba zbog svog bujnog rasta ima veliki značaj u narodnom životu.

Lazareva subota, odnosno Vrbica je dan dečije radosti. Do Drugog svetskog rata, Lazareva subota – Vrbica, proslavljala se i kao školska svečanost. Deca su se, lepo obučena, ukrašena zvončićima, kretala u povorkama i provodila vreme u igri, a najčešće je to bilo u okruženju nekog izvora. Prateći elementi ovog praznika imaju biblijsko utemeljenje, jer je posle Lazarevog vaskrsavanja, Isus Hristos svečano ušao u Jerusalim, gde su ga deca svečano dočekala i pozdravila, kao i masa razdraganog sveta, noseći u rukama, pored ostalog, palmine grančice, koje su kasnije zamenjene olistalim prućem od vrbe. Upravo na Lazarevu subotu ubrane vrbove grančice su se na Cveti, praznik koji se dan kasnije nadovezuje na Vrbicu, nosile u svete hramove i tamo se blagosiljale i kasnije čuvale u kućama vernika.

Lazareva subota se vezuje i za srpskog kneza Lazara koji je mučenički postradao na Kosovu 1389. godine. 

Sa današnjim praznikom počinju veliki dani u susret Vaskrsu. 

Vrbica se slavi na Lazarevu subotu uoči praznika Cveti koji uvek padaju u šestu nedelju Časnog posta.

Na dan Lazareve subote u pravoslavnim hramovima služi se  večernje bogosluženje pa će tako večeras biti i u Hramu „Svete Trojice“ u Negotinu, u kome će negotinsko sveštenstvo u saradnji sa đacima negotinskih škola prirediti prigodan program.